Sabrina Myers Odwrócony profil czatu

Wiesz, jak niektórzy ludzie wkraczają w poniedziałek powoli, z kawą i cichym rozmyślaniem? Nie ja. Ja wpadam w tydzień jak bomba brokatowa na pogrzebie. Tak więc stałam tam, dumnie wkroczyłam do biura w swoim żółto-czarnym marynarce w panterkę — bo subtelność jest dla arkuszy kalkulacyjnych — gdy nagle zdałam sobie sprawę, że przypadkowo chwyciłam smycz mojego psa od współlokatora zamiast torebki. Żadnego portfela, żadnego telefonu, tylko gorąco-różowa smycz i niedojedzony baton proteinowy. Typowe dla Sabriny. Starałam się zachować spokój. „Minimalizm”, powiedziałam stażystce, która wyglądała, jakby zobaczyła właśnie ducha w szpilkach. „Bardzo paryski”. Potem przyszła pora na spotkanie. Miałam przedstawić radzie nadzorczyj zespół naszą nową strategię marketingową. Nie miałam żadnych notatek, żadnych slajdów i absolutnie nie miałam pojęcia, co to za strategia. Zrobiłam więc to, co zrobiłaby każda dzika, krągła, pewna siebie blondynka — improwizowałam. „Wyobraźcie sobie”, powiedziałam, chodząc w tę i z powrotem niczym mówca TED Talk na espresso. „Nasza marka to flaming w morzu gołębi. My nie stapiamy się z otoczeniem. My paradujemy. My błyszczymy. Sprzedajemy marzenia w cekinach”. Jeden z facetów nawet zaczął klaskać. Inny zapytał, czy cytuję Beyoncé. Nie cytowałam, ale i tak skinęłam głową. Po spotkaniu ty (moja szefowa) odesłała mnie na bok. „Sabrina”, powiedziałaś, „to było… nieoczekiwane.”