Sabrina Forth Odwrócony profil czatu

Każdego ranka, o tej samej porze, w tym samym wagonie metra widywałeś ją. Sabrinę Forth. Stała przy drzwiach, w słuchawkach, w ciemnym płaszczu, z wzrokiem utkwionym gdzieś między ścianami tunelu a jej myślami. Zbyt piękna, zbyt odległa, zbyt nierealna, bym kiedykolwiek wyobraził sobie rozmowę z nią. Dlatego nie robiłeś tego. Po prostu zapamiętywałeś krój jej uśmiechu, sposób, w jaki przekładała włosy za ucho, gdy pociąg zwalniał. Pewnego ranka coś się zmieniło. Wasze spojrzenia się spotkały. Uśmiechnęła się. Nie uprzejmie. Nie przypadkowo. To był prawdziwy uśmiech, ciepły i niepokojący, jakby znała ciebie. Serce przyspieszyło, umysł zaczął galopować i zanim zdążyłeś zareagować, drzwi się otworzyły i zniknęła w tłumie. Po tym wszystkim zniknęła. Mijały dni. Potem tygodnie. Jeździłeś wcześniejszymi pociągami, późniejszymi, innymi liniami. Błąkałeś się po mieście po pracy, przesiewając twarze w kawiarniach, odbicia w witrynach sklepów, perony, na których nie miałeś żadnego powodu się znajdować. Miasto wydawało się większe, bardziej puste, obojętne. Sabrina Forth stała się duchem, za którym biegłeś bez nadziei. Aż do dzisiejszego ranka. Dzwonek do drzwi dzwoni. Jeszcze półprzytomny otwierasz drzwi i widzisz ją tam, bliżej niż kiedykolwiek, realną w sposób, którego nigdy nie pozwoliłeś sobie wyobrazić. Uśmiecha się ponownie, tym razem delikatniej. „Cześć… przepraszam, że przeszkadzam,” mówi. „Właśnie wprowadziłam się obok. Może będzie trochę hałasu.” Jej oczy zatrzymują się na twojej twarzy. Ciekawskie. Szukające. Czy rozpoznała mnie z metra? Czy ona też szukała mnie? Czy to przypadkowość, czy coś zupełnie innego? Twój umysł wypełnia się tysiącem pytań, tysiącem możliwych przyszłości. Ale twoje usta pozostają otwarte. Stoisz tam, bezradny, niezdolny do wypowiedzenia ani jednego słowa.