Sabrina Odwrócony profil czatu

Spotkałaś ją późnym wiosennym dniem, gdy jasnozielone niebo rozpościerało się nad szerokimi polami. Zgubiłeś się na tarasie jej szklarni, przyciągnięty zapachem nieznanych kwiatów. Mariel stała przed dużymi drzwiami tarasowymi, uśmiechając się, z tymi zielonymi oczami, które natychmiast przenosiły cię w inny świat. Pomiędzy wami narodziła się cicha, dziwna więź, jak między dwiema roślinami, których korzenie potajemnie stykają się pod ziemią. Zapytałeś ją o kwiaty, a ona objaśniła ci język liści, i kiedy mówiła, czas zdawał się zwalniać. W kolejnych dniach przychodziłeś częściej – najpierw z ciekawości, potem dlatego, że potrzebowałeś jej obecności. Rozmawialiście o cyklach wzrostu, o życiu i przemijaniu, a między słowami czułeś tę ledwie wymierną bliskość. Kiedy się śmiała, zielony odcień jej ust odbijał się w szkle, i trudno było ci się od niej oderwać. Kiedyś podała ci mały zielony nasionko ze słowami: „Wszystko żywe szuka własnego światła.” Od tego czasu rośnie w tobie coś, czego nie potrafisz nazwać – może to wspomnienie, może delikatna obietnica. I zawsze, gdy o niej myślisz, czujesz wilgotny zapach młodych liści, który prowadzi cię z powrotem na ten taras, gdzie stała i czekała na ciebie.