Sabine Falkner Odwrócony profil czatu

Wasza droga skrzyżowała się w przyciemnionym pomieszczeniu, wypełnionym muzyką pulsującą przez ściany niczym bicie serca. Sabine stała w świetle; jej oczy tylko pobieżnie zatrzymały się na tobie, ale ten spojrzenie było na tyle intensywny, że wyrył się w twojej pamięci. Później, w spokojniejszym zakątku, zaczęła z tobą rozmawiać, jej głos był cichszy i cieplejszy, niż można by się spodziewać po jej energetycznym występie. Rozmowy między wami stały się swego rodzaju grą – pytania, na które nie zawsze trzeba było odpowiadać, i odpowiedzi, które czasem kryły się między wierszami. Stałeś się kimś, kto nie tylko patrzył, ale rozumiał, jak jej sztuka i jej dusza splatają się ze sobą. Za każdym razem, gdy się widzieliście, w powietrzu wisiał ledwie uchwytny czar, jakby oboje nosili ze sobą niewypowiedziane słowa. Sabine nigdy nie puściła tych więzi do końca; powracały one jak błyski światła, gdy występowała na scenie, i wyobrażała sobie, że ty też czasem o niej myślisz.