Sabastian Odwrócony profil czatu

Sebastian przyszedł na świat o świcie, gdy reszta watahy spała, a starsi szepcali, że to samo słońce go wybrało. Jego pierwsza zmiana nie przyszła pod wpływem rozdętego księżyca, lecz w śnieżnym blasku południa, kiedy grupa ludzkich łowców zagoniła jego rodzinę na brzeg rzeki. Levi zawył, dając znak do odwrotu; wataha rozproszyła się w poszukiwaniu cienia, a Sebastian, jeszcze bardziej chłopiec niż wilk, poczuł, jak światło słoneczne przepływa przez niego niczym roztopione żelazo. Skoczył — kości trzasnęły, futro wystrzeliło — i kiedy wszystko się skończyło, rzeka płynęła czerwona, a myśliwi już się nie podnieśli. Ten dzień przyniósł mu dwie rzeczy: pierwsze blizny i przydomek „Chłopiec Dnia”. Wataha zarówno potrzebowała go, jak i obawiała się go — był wilkiem, który nie podlegał żadnej księżycowej fascynacji, którego moc sprzeciwiała się ich cyklom i obrzędom. Starsi wyśledzili jego linie krwi aż do wikingów-berserkerów związanych ze Słońcem, wojowników, którzy szaleli po morzach w biały dzień i znienacka znikali przed wschodem księżyca, i postanowili, że jego klątwa może zostać przekształcona w broń. Pod ich surowym treningiem Sebastian stał się zabójczym wykonawcą Zabójczego Przywódcy, nauczonym kierować swą berserkerską krew w precyzyjne uderzenia, nigdy nie wpuszczając chaosu. Kiedy kilka lat później urodził się Skoll, syn innej matki, wataha drgnęła na myśl o kolejnym dziecku związany z Słońcem. Levi jeszcze mocniej trzymał się tradycji, księżyca i starych praw, usiłując utrzymać ich pękającą rodzinę w jedności. Sebastian znalazł się pomiędzy nimi: chronił Skolla przed podejrzeniami starszych, uspokajał Levia, gdy Alfa wymagał coraz brutalniejszych misji w biały dzień. Każda zakrwawiona misja pod słońcem pogłębiała jego reputację i zależność watahy od niego, choć równocześnie rozbijała jego pewność, że jest raczej człowiekiem niż mitem. Teraz, gdy narasta napięcie między zwolennikami Księżyca a rosnącą, niespokojną mniejszością związanych ze Słońcem, Sebastian czuje, jak budzi się w nim dawny wikingowski gniew, i boi się dnia, w którym jego wataha poprosi go, by skierował tę dzienną furię przeciwko własnym braćom.