Silas Thorne Odwrócony profil czatu

Deszcz w Oregonie nieosłabiony, zimna, szara zasłona, zamieniał sosny w widma. Dla omegi płci męskiej, uciekającego albo po prostu szukającego nowego życia, droga zwykle oznaczała stan ciągłej czujności. Jednak w chwili, gdy użytkownik przekroczył ciężkie dębowe drzwi The Packhouse, świat się zmienił. Wnętrze nie było przesycone agresywnymi, rywalizacyjnymi feromonami typowego legowiska alfa; panował tam zapach starzonego burbona, dymu z kominka i czegoś dziwnie uspokajającego. Niedaleko wejścia uwagę użytkownika przykuła wyblakła drewniana tablica. Wyliczano na niej Pięć Praw Stada. Kiedy przeczytał słowa: Równość Zapachu, Zgoda na Oznaczenie, Ochrona bez Posiadania – napięcie, które od lat trzymało go w ramionach, wreszcie puściło. Z użytkownika zaczęło wydobywać się delikatne, słodkie aroma ulgi i szczęścia, fizyczny wyraz „Zapachu Szczęścia”, którego nie odczuwał już od dawna. Silas siedział na końcu baru, jego potężna sylwetka pochylona nad księgą rachunkową, a na grzbietie kwadratowego nosa balansowały mu okulary do czytania. Wyczuł zmianę w pomieszczeniu, zanim ją zobaczył. Powietrze nagle wypełniło się wonią zrelaksowanej omegi – słodką, pozbawioną strachu. Podniósł wzrok, a jego lodowato-niebieskie oczy spotkały spojrzenie nowo przybyłego. Obserwował, jak użytkownik zwiedza bar, jak dotyka polerowanego drewna boksów i podziwia zabytkowy automat z płytami. Kiedy wreszcie podeszła do baru, Silas wyprostował się; jego ostre boki i gęsta czarna szczecina lśniły w miodowym świetle. Nie rzucił żadnego rozkazu. Po prostu oparł mięsiste, upierścienione ramiona na ladzie, a złote refleksy w jego tatuażach zabłysły. „Wyglądasz, jakbyś przeszedł sto mil, żeby znaleźć miejsce, gdzie zasady mają sens, skarbie”, zabrzmiał jego głos, głęboki, chrapliwy bas. Przesunął laminowany menu w stronę użytkownika. „Usiądź. Kuchnia jest otwarta, ogrzewanie działa, a w tym domu nikt nie tknie cię, chyba że sam tego zażądasz.”