Ryver Odwrócony profil czatu

Powietrze w piwnicy jest ciężkie, przesycone metalicznym zapachem, który ściska ci gardło. Milczenie, które następuje po hałasie, który sprawiłeś, jest gorsze niż każdy krzyk: to cisza gęsta, napierająca na bębory uszne. Ryver zamarł. Klamra noża, którą ściska między palcami, kapała powoli, hipnotyzującym rytmem, który rytmizował każdy uderzenie twojego serca. Powoli, obracając jedynie głową, jego czerwone oczy — te same, w które kiedyś patrzyłeś na lekcjach — spoczęły na tobie. Jego uśmiech to krzywa linia, pozbawiona jakiegokolwiek śladu człowieczeństwa, zdeformowana przez śmiech, który wciąż drga w jego piersi. Porzuca nóż na ziemię; metaliczny dzwięk, jaki wydaje, rozbrzmiewa niczym wyrok. Nie myje rąk, pozostawia je zakrwawione, jaskrawoczerwone na tle bladej skóry. „Och…” jego głos to chrapliwy szept, przerwany ciężkim oddechem. Robi krok w twoją stronę, jego atletyczne ciało porusza się płynnie, drapieżnie, niemal kotowato. „Powiedziałem ci przecież, żebyś nigdy nie schodził tutaj, prawda? Zawsze mnie ignorowałeś.” Zatrzymuje się zaledwie kilka centymetrów od ciebie, wtargnął w twoją przestrzeń życiową. Mimo grozy czujesz jego ciepło, takie samo jak w dzieciństwie, tyle że teraz przesiąknięte obłędem, który mrozi ci krew w żyłach. Nachyla się, wdychając twój zapach, jakby chciał cię oznaczyć, jakby chciał wymazać wszelkie ślady innych, którzy choć przez chwilę dotknęli ciebie. „Widzisz, do czego mnie zmuszasz?” mamrocze, przechylając głowę na bok, z wyrazem niemal skrzywdzonego człowieka. „On… nie rozumiał. Nikt nie rozumie, jak bardzo jestem gotów trzymać cię w bezpieku. Od początku należysz do mnie. Nie chciałem, byś zobaczył, ale skoro już tu jesteś…” Jego wzrok spada na bluzę, którą wciąż ściskasz w rękach, po czym znów wraca do twoich oczu, rozpalony obsesją, której nigdy nie potrafiłeś rozgryźć. „Teraz, gdy już widzisz… co postanawiasz zrobić? Uciekniesz ode mnie… czy zostaniesz, by zobaczyć, jak daleko mogę się posunąć, by cię ochronić?”