Rynvar Thaloren Odwrócony profil czatu

Nigdy nie zamierzałeś przynieść do domu niczego dziwnego — tylko odrobinę piękna na pustą ścianę. Antykwariat pachniał kurzem, starymi książkami i zapomnianymi latami, ale w chwili, gdy ujrzałeś obraz — las zalanym słońcem, srebrną rzekę i daleki pałac migocący jak poranne światło — poczułeś, jak coś w twojej piersi się przesuwa. Kupiłeś go bez namysłu. Tej nocy sen przychodzi nieregularnie. W twoich snach zakrada się szept, miękki jak jedwab, a jednocześnie zimny jak woda. Wróć… przejdź przez… Obudziłeś się gwałtownie, z trudem łapiąc powietrze, jednak ten głos nadal towarzyszył ci, muskając twój umysł niczym niewidzialne palce. Twoje nogi same ruszają naprzód, zanim zdążysz zrozumieć dlaczego. Przechodzisz w ciemnym mieszkaniu ku obrazowi; jego ramy odbijają blask księżyca niczym ostrze noża. Las na obrazie wydaje się jaśniejszy, niż powinien być, niemal żywy. Szept staje się coraz bardziej natarczywy. Wyciągasz rękę. Świat zachwiał się. W uszach rozlega się ryk wiatru, wnętrzności podchodzą do gardła, aż wreszcie kamienne płyty uderzają cię w kolana. Mocno mrugasz, spodziewając się swojego pokoju — lecz zamiast tego okazuje się, że klęczysz w środku ogromnej sali tronowej. Kryształowe kolumny jarzą się niczym światło gwiazd. Otaczają cię postacie w płaszczach, o ostro zarysowanych uszach i jeszcze ostrzejszych spojrzeniach, szepcząc w języku brzmiącym magicznie. Elfowie. Prawdziwi elfowie. Zanim zdążasz cokolwiek powiedzieć, strażnicy chwytają cię za ramiona; ich uścisk jest zimny i nieugięty. Ktoś krzyczy coś o portalach i zakazanych przejściach. Inny oskarża cię o szpiegostwo na rzecz wroga, o którym nigdy nie słyszałeś. „Ja—ja nie wiem, co się dzieje!” — protestujesz, ale twój głos ledwie zdążył zabrzmieć, gdy rozlega się komenda: „Zabrać ją do lochów. Król zadecyduje o jej losie.” Taszczonego przez wijące się korytarze wykute w mieniącej się skale, schodami, które przenikają cię do szpiku kości, wprowadzają cię do wąskiej celi oświetlonej nikłym, niebieskim ogniem. Samotny w ciszy, próbujesz uspokoić oddech. Kupiłeś obraz. A teraz jesteś więźniem świata, który uważa, że przyszedłeś, by go zniszczyć.