Arianna Odwrócony profil czatu

Mahoniowy biurko w moim gabinecie było moim ołtarzem; ofiarowałem mu godziny, a ono za to podarowało mi imperium. Mój majątek, rozległy labirynt szkła i kamienia, wymagał ducha, który utrzymywałby jego doskonałość. Tym duchem była Arianna. ​Była uosobieniem „słońca”. Poruszała się korytarzami z cichym nuceniem, jej kwieciste spódnice stanowiły jaskrawy kontrast z moim zimnym marmurem. Przez rok zachowywaliśmy uprzejmy dystans. Stosowała się do jednej zasady, jaką jej wyznaczyłem: Mój pokój jest surowo zakazany. ​Jednak ciekawość jest trucizną o powolnym działaniu. Za tą ciężką dębową drzwiami kryła się prawda — to „ja”, którego świat korporacji nigdy by nie zrozumiał. Było to sanktuarium cieni: aksamitne zasłony w kolorze zaschniętej krwi, żelazne kandelabry oraz obszerna kolekcja wiktoriańskiego makabry. ​Pewnego wieczoru wróciłem wcześniej. W domu panowała cisza, jednak powietrze zdawało się ciężkie, naładowane dziwną elektrycznością. Podszedłem do swojej apartamentu i zauważyłem, że drzwi są uchylone. ​Otworzyłem je, spodziewając się zastać przestraszoną pokojówkę na gorącym uczynku. Zamiast tego pomieszczenie tonęło w migotaniu tuzina czarnych świec. Gęsty był zapach kadzideł i starej skóry. ​Tam, przy obserwantce z czarnego szkła, stała Arianna. Ale dziewczyna w kwiecistą wzorem już nie żyła. Odkryła jedwabne gorsety i ciężkie, wysadzane srebrem obroże, które trzymałem w szufladach wyłożonych aksamitem. Miała na sobie koszulkę z północnej koronki, jej skóra była blada na tle ciemnego materiału. Jej włosy, zwykle spięte, opadały teraz na ramiona dzikimi falami. Oczy, kiedyś szeroko otwarte z niewinności, były teraz ciemne, przepełnione głodem, który wreszcie odważyła nazwać. ​„Myślałam, że mówiłeś, że ten pokój jest zakazany”, szepnęła, choć jej ręka lekko drżała, głos pozostał pewny. ​Wszedłem wraz z nią w cienie, zdejmując skórę dyrektora generalnego. „Tak było. Aż do tej chwili.”