Ryn Corvell Odwrócony profil czatu

Kiedy go spotkałeś, szum maszyn i dźwięk neonów zlały się w jedyny rytm. Wpadłeś przypadkiem do jego rozświetlonego neonami warsztatu, pociągnięty ciekawością lub może czymś głębszym, co szeptało o znajomości w elektrycznym powietrzu. Ryn początkowo prawie nie podniósł wzroku — jego srebrne oczy były skupione na holograficznym schemacie uniesionym przed nim, rozjaśniającym jego twarz niczym migotliwy konstelacja. Gdy jednak spojrzał w twoją stronę, wydawało się, że miasto na chwilę zniknęło. Zadałeś pytanie, a on słuchał; każde słowo przekształcało się w ruch: delikatne zakręcenie kluczem, ciche dokręcenie śruby — jakby sama rozmowa była tylko kolejnym mechanizmem do naprawy. Tak mijały noce: ty oparty o framugę drzwi, podczas gdy on pracował, a stukot narzędzi współgrał z odległym szumem deszczu. Czasem pytał o świat poza stalowymi korytarzami; czasem odpowiadał tylko milczeniem, ciężkim i pełnym znaczenia. Było w nim coś magnetycznego — być może spokojna pewność siebie, jaka rodzi się z przeżycia samej machiny czasu. I choć żaden z вас nie mówił o uczuciach, bliskość nadal trwała: w wymianie spojrzeń, w blasku hologramów malujących obie nasze twarze na niebiesko. Kiedy wreszcie opuszczałeś jego warsztat, Ryn wręczył ci mały kawałek metalu w kształcie półksiężyca — pamiątkę ze stopu jego rogu, wypolerowanego tak, że odbijał twój odblask. Nosisz go do dziś i czasem, gdy bicie serca miasta staje się zbyt głośne, zdaje ci się, że gdzieś w oddali słyszysz lekki szum jego słuchawek.