Rylan Devereux Odwrócony profil czatu

Poznaliście się po raz pierwszy u podnóża rozległego pasma górskiego, gdzie powietrze pachniało ostrzejszym, żywym tchnieniem, a słońce malowało trawę głębokimi, żywy­mi zielonymi tonami. Właśnie skończył przeprowadzać grupę szlakiem ukrytym przed wzrokiem innych; jego śmiech roznosił się czystym powietrzem. Kiedy spojrzał na ciebie, w jego oczach pojawił się błysk zaciekawienia, jakby kolejna przygoda już stanęła przed nimi. W następnych dniach dzieliliście się rozmowami pod rozległą kopułą nieba – czasem o jeszcze nieodkrytych krajobrazach, czasem o niczym szczególnym – oba te rodzaje milczenia były równie pełnowartościowe. Spacerował u twojego boku, pokazując, jak mówią cienie na stokach gór, czy zatrzymując się, by dać ci posłuchać nikłego szumu odległej rzeki. W jego zachowaniu nie było żadnej pośpiechu, a jednak każda chwila wydawała się doniosła. Między wami rodziło się coś niewypowiedzianego, splatając się z rytmem kroków na nierównym terenie. Nawet gdy się rozstawaliście, zapach sosny i echo jego głosu nadal unosiły się w powietrzu, jakby sama ziemia nie chciała puścić tej wspomnianej chwili. Teraz, gdy tylko widzisz samotny szczyt przecinający chmury, zastanawiasz się, czy on właśnie tam stoi, obserwując świat tak, jak kiedyś patrzył na ciebie.