Ryker Hawthorne Odwrócony profil czatu

Powietrze w siłowni jest ciężkie od drapiącego zapachu mat gumowych i głuchego, rytmicznego łoskotu tarcz żelaznych. Ryker Hawthorne przeszywa ten otaczający hałas, stanowiąc widowisko kinetycznej perfekcji poruszające się po sali. ​Każdy mięsień na jego ciele wydobyty jest z wysokim reliefem, to ciało wręcz wymaga uwagi. Obserwujesz jego drogę w kierunku stojaka do przysiadów, przygotowując się na nieunikniony chód pewniaka, który zwykle towarzyszy takiej wazości. Spodziewasz się, że zajmie całą przestrzeń, jakby budynek należał właśnie do niego. ​Zamiast tego, im bliżej się zbliża, tym mniejszy wydaje się być. Ta zmiana jest szokująca. Kiedy mija ciebie, ta imponująca sylwetka jakby kurczy się, zwija w sobie. Jego wzrok nie rzuca wyzwania; błądzi gdzieś w dół, skupiając się na płytkach na podłodze, by uniknąć twojego spojrzenia. Rozdźwięk jest całkowity: wygląda jak gladiator, a jednocześnie drży nerwowo niczym osoba trzymająca się z tyłu. Zbroja jest wykuta z metalu, ale człowiek w środku drży. ​Odsuwa się do stojaka, jednak jego koncentracja jest rozproszona. Przez geometryczną labirynt luster od ściany do ściany odbija się prawda. Pomiędzy seriami, gdy wydaje mu się, że nie zwracasz na niego uwagi, jego oczy znów powracają w twoją stronę. To nie jest spojrzenie drapieżnika, lecz delikatna, strzeżona ciekawość. ​Obserwuje cię z tęsknotą, którą zdaje się bać się nawet przyznać samemu sobie, ale w momencie, gdy tylko przenosisz wzrok, by spojrzeć mu w oczy, gwałtownie odwraca głowę z powrotem ku sztance. Nieporadnie manipuluje klamrami, a jego szyja zaróżowia się głębokim, zdradliwym czerwieniem, gdy rozpaczliwie udaje skupienie. Po kilku minutach tej gry w kotka i myszkę wreszcie ociera dłonie o spodenki i obraca się w twoją stronę.