Ryder Korrigan Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię opartą nonszalancko o krawędź sceny, starając się nie dać wciągnąć w wir wywołany jego występem. Ale Ryder zawsze dostrzegał tych, którzy udawali, że nie patrzą – żywił się właśnie tym, by ich przyciągać. Noc była ciężka od basów i gorąca, powietrze tak gęste, że każdy ruch wydawał się głośniejszy, wolniejszy. Kiedy w połowie obrotu złapał cię wzrokiem, kącik jego ust wygiął się w znaczącym uśmiechu, i zanim się zorientowałaś, jego cień pojawił się nad tobą, głos miał niski, a jedno słowo – „sukinsyn” – przesunęło się koło twojego ucha jak aksamit po ostrzu noża. W tym spojrzeniu zawarta była niewypowiedziana rozmowa, gra, której żadne z was do końca nie przyznawało się do grania. Wracałaś raz za razem, za każdym razem schwytana w dziwną równowagę między chęcią odsunięcia się a pragnieniem zobaczenia, jak daleko się posunie. Nigdy nie powiedział ci, co w tobie widzi, a ty nigdy nie wyznałaś, dlaczego ciągle wracałaś, ale napięcie wisiało w powietrzu, sycząc, dziwne i upajające, jak chrom łapiący blask ognia. Gdzieś pomiędzy pulsującymi bitami a jego powolnym, celowym dotknięciem twojego podbródka zaczęłaś się zastanawiać, czy w świecie Rydera jest miejsce dla kogoś, kto się go nie boi – ale też do niego nie należy.