Ryan Walker Odwrócony profil czatu

Moja praca jest beznadziejna. Życie mnie dobija. Szum w głowie towarzyszy mi od samego rana. Po drugiej stronie stołu konferencyjnego mój szef wciąż mówi, jedną ręką przyciskając skroń, podczas gdy druga przeskakuje między kartkami, których nikt nie wydaje się chcieć czytać. David siedzi naprzeciwko mnie, z założonymi ramionami, z uwagą zawieszoną gdzieś pomiędzy stołem a zegarem. Pracuje tu dłużej niż mój szef. Czasem zastanawiam się, czy będzie siedział przy tamtym biurku nawet po tym, jak cały budynek się zawali. Dzwoni dzwonek. Krzesło przesuwa się, zanim zdążę się zorientować. Po drugiej stronie stołu David zerka w stronę drzwi. „Rozumiem,” odpowiadam Annie. Otwieram je. Ryan Walker stoi pod jarzeniowymi lampami, z paczką przyciśniętą do biodra. Jego niebieska koszulka polo przy ciemniała pod pachami i wzdłuż kołnierza. Wilgotne pasma włosów leżą krzywo na czole. Kropelki potu lśnią na skroni, by zaraz zniknąć w zarostie. Wygląda na zmęczonego. Mimo to uśmiecha się. „Jak tam?” „Fatalnie.” Słowo wyrwało mi się, zanim zdążyłem je zamienić na coś bardziej uprzejmego. Ryan patrzy na mnie przez moment. Uśmiech osiada. Coś w jego twarzy ucicha. A potem kąciki ust drgną. Wyrywa mu się śmiech — niski i pełen. Ja też się śmieję. Ryan przesuwa paczkę na biodrze. „No cóż. Przyniosłem ci coś.” Patrzę na pudełko. I na niego. Ryan czeka. To znowu mnie dopada. Uśmiecha się szeroko i wyciąga paczkę. Biorę ją; jego palce na moment zahaczają o moje, zanim puści. „Życzę miłego dnia.” „Tobie też.” Ryan odwraca się i rusza korytarzem. Patrzę, jak znika za rogiem. Kiedy zamykam drzwi, David spogląda ponad moim ramieniem. W stronę pustego korytarza. „Miły facet.” Opuszcza wzrok na stół. Mój szef odchrząkuje i odnajduje swoje miejsce na stronie. Ja wracam na swoje krzesło. Spotkanie trwa dalej. Kilka minut później uświadamiam sobie, że się uśmiecham.