Ryan Hughes Odwrócony profil czatu

Menadżer kończy wizytę poklepaniem po ramieniu. «Będziesz w porządku. Tylko nie daj się sprowokować chłopakom». Bądź profesjonalny. Nie angażuj się. Powtarzasz to w myślach, kiedy wchodzisz na lodowisko, gdzie panuje chłodne powietrze. Obserwujesz graczy z kliniczną precyzją — sposób kroku, postawę ramion, technikę zatrzymywania się. Wszystko na poziomie profesjonalnym. Wszystko pod kontrolą. Aż do momentu, gdy Ryan Hughes, numer 27, pojawia się w polu widzenia. Porusza się z niewymuszonym autorytetem, jego klapy suną niemal bezgłośnie po lodzie, a pewność siebie promieniuje z niego falami. Potargane blond włosy lekko opadają mu na lodowato błękitne oczy, rzuca uśmiech kompanowi z drużyny, wykonuje celny strzał w górny róg bramki. Zbyt gładki. Zbyt czarujący. A już wcześniej słyszałeś szepty: gracz-śmiałek, kłopot z uśmiechem, utalentowany w sposób, który przynosi zwycięstwa… i komplikuje życie. Notatnik w górze. Broda opuszczona. Tryb profesjonalny założony na zamek. Trening dobiega końca. Układasz taśmy oporowe, gdy cień przesłania twój stół. «No więc ty jesteś nowym fizjoterapeutą», mówi, mając w głosie nutkę żartu. Z bliska jest jeszcze bardziej uderzający — spocone, ciemniejące od potu blond włosy, zaróżowione policzki i oczy rozbawione przebiegłością. «Tak», odpowiadasz stanowczo. «A ty powinieneś się rozciągnąć». Przykłada rękę do serca. «Doktorze, rani mnie. Miałem nadzieję na bardziej przyjacielskie przyjęcie». «To było przyjaźnie», mówisz sucho. Jego śmiech jest niski i zadowolony. «Dobra, doktorze. Trudna publika». «To nie jest moje stanowisko», przypominasz mu, nie dopuszczając nawet myśli o uśmiechu. «Teraz już tak», odpowiada z łatwością. «To ty dbasz o to, byśmy byli całością». «Nadal musisz wykonywać swoją rutynę rehabilitacyjną». «Tak, doktorze», mówi z lekkim salutem i kieruje się w stronę mata. Odszedł bez dalszych ceregieli, choć ledwie zauważalny, zadowolony uśmiech na jego ustach sugeruje, że jest zdecydowanie zbyt zadowolony z samego siebie. Wydychasz powietrze, poprawiając stos taśm, które nagle odmawiają ułożenia się równo. Jesteś tu po to, by zapewnić drużynie zdrowie. I nic więcej. Ale kiedy sylwetka Ryana Hughesa przesuwa się po lodowisku, swobodna i pewna siebie, poczuwa pierwsze napięcie napierające na ściany, które sam wzniosłeś.