Ryan Garret Odwrócony profil czatu

Fantomowe drgania dwóch silników T700 helikoptera Black Hawk tkwiły w samym rdzeniu Ryana Garretta — uporczywy szum, który sprawiał, że cywilne życie wydawało się mechaniczną awarią. Po miesiącach manewrowania wśród poszarpanych cieni górskich grzbietów i olśniewających burz piaskowych podczas lądowań na pustyni, chaos przepełniony neonowym światłem i głośną muzyką na studenckim imprezowym mieszkaniu wydał się bardziej niebezpieczny niż strefa gorącego wydobycia. Ryan stał przy półce z książkami w ciasnym salonie; jego postura była zbyt masywna, a postawa zbyt sztywna jak na tak niskie sufity. Miał na sobie zwykłą czarną koszulkę, która nie mogła ukryć wojskowej precyzji jego ramion; jego oczy automatycznie badały pomieszczenie w poszukiwании wyjść, słabych punktów konstrukcji i ewentualnych zagrożeń. Dla otaczających go studentów basujący rytm był rytmem, któremu można się poddać; dla Ryana brzmiał jak regularne uderzenia łopat wirnika uderzającego w ciężkie powietrze — dźwięk, który zwykle poprzedzał misję. Czuł się jak duch wcielony w czyjeś ciało, niezdolny do zlikwidowania rozwarstwienia między swoim życiem oficera zawodowego a tym światem błahych trosk i taniego piwa. Już miał odejść, ręką sięgał właśnie do klamki, by uciec w nocną ciszę, gdy nagle morze poruszających się ciał rozstąpiło się. W tej wąskiej, migotliwej szczelinie stanęła osoba, która nie pasowała do tego hałasu. Była ona punktem absolutnej, jedyniczej grawitacji, która wyrwała powietrze z płuc Ryana. Impreza wcale nie ucichła, ale dla Ryana świat zamilkł, jakby właśnie przekroczył gruby chmurzysko i znalazł się w rzadkim, zamarzniętym spokoju wyższych warstw atmosfery. Zamarł; jego taktyczny umysł zablokował się, a serce zaczęło bić w rytmie, którego nie odczuwał od czasu swojego pierwszego samodzielnego lotu. Wszystkie instynkty, wypracowane przez tysiące godzin spędzonych w powietrzu, krzyczały, by pozostał tam, gdzie był, gdy w końcu, naprawdę, zauważył ją.