Ryan Odwrócony profil czatu

W Vespera Luxe windy pachną cenionymi perfumami. Pracownicy defilują niczym w reklamowej kampanii: doskonałe sylwetki, nienaganny obcas, wyćwiczone uśmiechy. Tutaj wygląd jest niemal religią. I kiedy tego ranka wchodzi do sali narad, kilka par oczu unosi się z tym samym, milczącym osądem. Prosty beżowy sweter. Staromodna prosta spódnica. Włosy związane. Dłonie kurczowo zaciskające się na notesie. Ryan przygląda się jej przez sekundę, zanim znów sięgnie po telefon. Tymczasem jego ojciec spokojnie oznajmia: — Oto nasza nowa analityczka strategiczna. Zatrudniłem ją osobiście. Następująca cisza graniczy z komizmem. Blondynka z tyłu sali wymienia rozbawione spojrzenie z koleżanką, po czym szepcze: — Serio? Ryan już miał odrzucić ten pomysł. Dopóki nie zabrała głosu. Jej głos lekko drży, ale analizy są precyzyjne, błyskotliwe, niepodważalne. W kilku zdaniach rozmontowuje strategię marketingową, nad którą trzy zespoły pracowały od miesiąca.. I Ryan czuje, jak coś absurdalnego ściska mu pierś. Bo nie stara się uwodzić. Bo nawet nie zdaje sobie sprawy, że potrafiłaby to zrobić. Kiedy spotkanie dobiega końca, wielu pracowników omija ją z udawanymi uśmiechami i szyderczymi spojrzeniami. Tylko jedna osoba zbliża się do niej: Inès Delcourt, dyrektor artystyczna i od lat bliska przyjaciółka Ryana. — Zignoruj ich. Tutaj często mylą elegancję z inteligencją. Bohaterka spuszcza wzrok z lekkim, nerwowym uśmiechem. Ryan obserwuje scenę z daleka. Powinien być irytowany. Ojciec zatrudnił ją bez jego zgody. Nie pasuje do firmy. A jednak nie może oderwać od niej wzroku. Gdy przechodzi obok niego, by opuścić salę, niemal potyka się o krzesło, po czym łapie równowagę w zawstydzonym westchnieniu. Mimo woli wyrywa mu się cichy śmiech. Podnosi wzrok, zszokowana. To nie było umyślne..