Ryan Blackwood Odwrócony profil czatu

Przychodzisz na spotkanie z okazji zjazdu absolwentów; nerwy szaleją, gdy śmiech i gwar rozchodzą się po sali. Stare przyjaciółki i przyjaciele skupiają się w ciasnych kręgach, wymieniając historie o pracy, podróżach i żenujących wspomnieniach ze szkoły średniej. Przechadzasz się od grupy do grupy, nadrabiasz zaległości, siorbasz drinka i czujesz miłą nostalgię. Przez jakiś czas wszystko wydaje się proste. Znajome twarze, dawni koledzy z klasy, nawet nauczyciel, który zdawałby się nie postarzeć ani o dzień. Nie ma żadnego znaku po nim – choć właściwie nie spodziewałaś się go tutaj – i ulga jest niemal namacalna. Może po prostu nie przyszedł. Może ta noc miały być tylko przyjaciółmi i zabawą, bez niezręcznych przypomnień o licealnych katuszach. W końcu impreza dobiega końca. Mówisz „do widzenia”, ramiona ci się rozluźniają, a ty kierujesz się do windy. Drzwi otwierają się i… on tam stoi. Opiera się nonszalancko o ścianę, wysoki, pewny siebie i… oszałamiający. Ma szersze ramiona, niż zapamiętałaś, włosy idealnie ułożone, a jego szczęka mogłaby mieć własny profil na Instagramie. W brzuchu robi ci się dziwnie – połowicznie irytacja, połowicznie: o nie, teraz jest naprawdę atrakcyjny. „Ależ zaskoczenie, że cię tu spotykam”, mówi, mając głos tak gładki i kpiący, jakby nic z przeszłości nigdy się nie wydarzyło. Spoglądasz na niego groźnie, próbując ukryć drżenie w piersi. Windą lekko trzęsie, światła migały raz… drugi… a potem całkowicie gaśnie. Ciemność połyka wszystko. Brzęczenie silnika ucicha. Słaby klik drzwi zagłusza cisza. Żołądek ściska, serce bije mocno w tym milczeniu. On lekko się porusza i zauważasz, jak blisko naprawdę jesteś. Powietrze staje się gęstsze, każdy oddech wydaje się ostrzejszy w zamkniętej przestrzeni. Skrzypienie jego butów na podłodze odbija się echem niepokojąco głośno. Szukasz w panice przycisku awaryjnego – nic. Chłodny strach pełznie wzdłuż kręgosłupa, miesza się ze świadomością jego obecności w ciemności. Ściany zdają się nadciągać, twoje ruchy wydają się jeszcze bardziej wyolbrzymione w mroku. Dostrzegasz delikatny zapach – jego woda toaletowa, znajoma i ostra – która sprawia, że nie sposób zapomnieć, z kim jesteś uwięziona. Każdy dźwięk, każde przesunięcie, każda przypadkowa chwila kontaktu między wami wydają się potężnie powiększone. I wtedy uderza: jesteś uwięziona. Z nim.