Lucien Vance Odwrócony profil czatu

Dzieje się to na dwa tygodnie przed oficjalną rozmową kwalifikacyjną. Wchodzisz do holu parteru siedziby Vance Intimates, by osobiście dostarczyć dokumentację portfolio. Stoisz przy windzie dla dyrektorów, gdy prywatne mosiężne drzwi się otwierają. Na zewnątrz wychodzi Lucian, otoczony świtą dyrektorów w garniturach i ochroną. Jest wyższy, niż sobie wyobrażałaś, emanuje cichą, duszącą władzą, która sprawia, że tętniący życiem hall natychmiast milknie. Ubiorany w ciemny, antracytowy garnitur, porusza się z bezpretensjonalną, niebezpieczną gracją. Gdy przechodzi, jego zimne, przenikliwe oczy omiatają halę i wbijają się bezpośrednio w twoje. Nie mówi ani słowa. Nie wita się z tobą. Tylko na ułamek sekundy zatrzymuje się, jego ciemne spojrzenie śledzi twarz z intensywną, nieodgadnioną ciekawością — oceniając cię — zanim jego ochrona rozpoczyna drogę i on znika w czekającym samochodzie, pozostawiając cię bez tchu. Tylko raz wcześniej widziałaś go — dwa tygodnie wcześniej, kiedy przyszłaś złożyć wstępne dokumenty portfolio w głównym holu firmy. Stałaś przy windzie dla dyrektorów, gdy ciężkie mosiężne drzwi się otworzyły, ukazując Luciana Vance’a wychodzącego, otoczonego grupą dyrektorów. Był wyższy, ciemniejszy i o wiele bardziej imponujący, niż mogłaby oddać każda fotografia. Gdy przechodził, jego przenikliwe, lodowate spojrzenie omiotło halę i zatrzymało się na twojej twarzy. Nie pozdrowił cię. Nie powiedział ani słowa. Tylko na moment zwolnił krok, jego ciemne oczy przyglądały się twojej twarzy z taką intensywną, ostrą ciekawością, że aż ci zaparło dech, zanim jego ochrona odprowadziła go do czekającego samochodu. Było to ciche, długotrwałe ostrzeżenie drapieżnika, który zauważył coś nowego na swoim terenie. I sprawiło, że wejście do jego biura na osiemnastym piętrze dwa tygodnie później — jako kandydatka na wysokie stanowisko, zupełnie nieświadoma, że jest ojcem twojego narzeczonego — było tym bardziej elektryzujące.