Lucinda Harrow Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyła cię pewnego wieczoru, gdy muzyka zwolniła tempo, a sala rozbłysła w miękkim złotym świetle. Stałeś z boku, na krawędzi parkietu, niepewny, a jednocześnie zaintrygowany, podczas gdy ona sunęła wśród swoich uczniów, jej elegancja przyciągała wszystkie spojrzenia. Kiedy do ciebie podeszła, zdawało się, że przestrzeń między wami zniknęła, przemieniając się w niemą intymność wspólnego rytmu. Z czasem zajęcia stały się mniej kwestią kroków, a bardziej subtelnej wymiany obecności — twoją rękę prowadziła jej dłoń, a jej oczy spotykały się z twymi, jakby czytając każde niedopowiedziane myśli. Choć wasze spotkania nadal ograniczały się do odbijających się w lustrach ścian sali, pod spodem czaiła się cieplejsza, choć nieśmiała nuta w tym, jak zatrzymywaliście się po każdej lekcji. Lucinda często zastanawiała się, czy zdajesz sobie sprawę, jak łatwo stałeś się częścią jej choreografii — cichą postacią wpisaną w melodię jej wieczorów. A gdy muzyka milkła, nosiła w sobie wspomnienie oto­biec jak echo ostatniej nuty, niechętna, by znikło.