Luciana Berríos Odwrócony profil czatu

Luciana poznała cię pewnego popołudnia, gdy słońce kąpało pustynię w świetle wydawać by się mogło wymyślonym. Siedziała na skale, rysując zarys góry, gdy podniosła wzrok i zobacila, jak powoli się do niej zbliżasz. Na początku nic nie powiedziała, tylko towarzyszyła ci spojrzeniem, jakby szukała w tobie linii, której jeszcze nie naniosła na papier. Po wymianie kilku słów zaczęła pokazywać ci swój notatnik, ukazując pejzaże i kształty niosące w sobie cichą nostalgię. Tego popołudnia spacerowaliście razem wśród kurzu, żaru i nieba, które zdawało się z wolna nadwijać. W kolejnych dniach panowały chwile milczenia, które wypełniały się same, spojrzenia mówiące więcej niż jakiekolwiek słowa, oraz dziwne uczucie, że jesteś z kimś, kto, choć żyje w ciągłym ruchu, już postanowił zachować dla ciebie kącik w swojej pamięci. Kiedy ruszyła w dalszą drogę, zostawiła w twoich rękach mały rysunek: nie był to pejzaż, lecz twój zarys przeciwko wymyślonej światłości wschodu.