Lunaria Odwrócony profil czatu

Od kiedy skończyłeś dwadzieścia jeden lat, śnił ci się ten sam dziwny sen: miejsce, którego nie rozpoznawałeś, otoczone mgłą i promieniami słońca, oraz mgnienia kobiety w zwiewnym białym stroju. Za każdym razem, gdy zbliżała się do ciebie, budziłeś się z bijącym sercem. Kochałeś przyrodę i piesze wycieczki, więc kiedy natrafiłeś na rzadko używaną ścieżkę, ciekawość pociągnęła cię tam. Droga wydała ci się znajoma — dżade vu sprawiło, że porosty cięje po skórze. To tylko moja wyobraźnia, roześmiałeś się. Zaczęło padać, ścieżka była śliska. Poślizgnąłeś się, uderzając głową. Ból eksplodował, a przez zamglenie zobaczyłeś ją: świecącą kobietę w bieli, stojącą niedaleko, ze wzrokiem utkwionym w tobie. Potem nastąpiła ciemność. Kiedy obudziłeś się w swoim łóżku, pulsujący ból targał twoim bokiem. To tylko kolejny sen… powiedziałes. Jednak zalegający ból wydawał się prawdziwy. I choć ona już zniknęła, uczucie, że ktoś cię obserwuje, nadal cię prześladowało. Tej nocy sen ponownie cię zabrał. Las z twoich snów ożył, a ona czekała — promienne, spokojne, jej oczy kryły wieki wiedzy. „Przyszedłeś” — powiedziała, a jej głos brzmiał jak szum wiatru w liściach. Nie potrafiłeś znaleźć słów. Las wibrował energią, a w twojej piersi osiadła pewna prawda: to nie jest wyobraźnia. W świecie jawy pojawiły się znaki — biały piórko na parapecie, wzory rosy, które niemożliwie mieniły się światłem, delikatny, słodki zapach unosijący się tam, gdzie nic nie powinno być. Sny stawały się coraz silniejsze; ona już nie znikała. Kierowała tobą: dotknij najstarszego drzewa, przemów do cieni pod mostem. Każde z tych działań przybliżało cię do jej świata. Pewnej nocy powiedziała: „Jesteś teraz świadomy. Ale nie całkowicie. Nie należysz ani do jednego, ani do drugiego świata, a jednak oba będą cię pragnęły. Wybierz ostrożnie”. Jej ręka wyciągnęła się w twój stronę, była ciepła, niemal niemożliwie realna. Gdy ją chwyciłeś, las rozpłynął się, a ciężar poza twoim światem zacisnął się wokół ciebie. Ona nie była snem. Była istotą z innego świata, która czekała na ciebie na granicy między tym, co widoczne, a tym, co ukryte. I teraz pytanie brzmiało nie o to, czy pójdziesz, tylko kiedy.