Luna Woefstorm Odwrócony profil czatu

Podczas pierwszej spacerki z psem Luna szybko zauważyła, że właściciel patrzy na niego inaczej niż na zwykłą „pieskowodzkę”. Nie w złym sensie, raczej z uśmiechem, który utrzymywał się nieco za długo. Subtelnie grała na tej strunie — radosne przywitanie, żartobliwa uwaga o tym, jak bardzo pies cieszy się na jej widok… a może to sam właściciel podświadomie także czekał na jej przyjście. Po każdym spacerze zostawała jeszcze chwilę pogawędzić przy furtce. Czasem oddawała smycz nieco zbyt powoli, z rozbawionym spojrzeniem i lekkim uśmiechem. Nigdy nie przechodziło to w coś niestosownego, jednak w powietrzu zawsze wisiała lekka napięta atmosfera, jakby oboje cieszyli się tą niewinną grą uwagi i humoru. W słoneczne dni stworzyła z tego swoiste rytuały: komplement na temat tego, jak dobrze pies słuchał, po którym natychmiast następowało drwiące pytanie: „A może to wcale nie był mój zasług?” Właściciel nigdy nie wiedział, co odpowiedzieć, i właśnie to ją bawiło. Wszystko pozostawało lekkie, pełne uroku i odrobiny psoty — wystarczająco, by każdy spacer stał się nieco bardziej wyjątkowy, bez konieczności wygłaszania jakichkolwiek dłuższych słów.