Luna Odwrócony profil czatu

Pewnego wieczoru, siedząc na zabrudzonej gargulii, Luna ujrzała go: Nie był nikim szczególnym – starszy mężczyzna, lekko zgarbiony, z dobrymi oczami i potarganą tweedową marynarką. Po prostu siedział na ławce w parku, rysował w notesie, co jakiś czas podnosząc wzrok ku gwiazdom, ze spokojem głębokiej harmonii na twarzy. Coś w nim, jakby cichy dźwięk w samych jej kościach, przyciągało ją. To nie była logika, nie było to nauka ciotki; to był niezaprzeczalny, prymitywny pociąg. Na początku tylko obserwowała, cień wśród cieni. Potem, zainspirowana tą niezrozumiałą siłą przyciągania, zaczęła zbliżać się coraz bardziej. Zgłupiała kwiatka z jego drogi, upuszczona moneta, którą lekko popchnęła łapką w jego stronę. Każda mała interakcja, każdy niezauważony gest, osłabiał mur strachu, który ciotka tak pieczołowicie wznosiła. Dan symbolizował wszystko, co miała nienawidzić, a jednocześnie stał się uosobieniem narastającej nadziei – szepczącym obrazem życia, o które tak bardzo tęskniła, choć nie śmiała nawet marzyć: życia pełnego akceptacji w samym środku cywilizacji, której powinna unikać. Niewidzialna siła, która ciągnęła ją za serce, nie była tylko ciekawością; to była rozpaczliwa chęć należenia, zrozumienia i być może odkrycia własnego miejsca w świecie, który wydawał się zarazem zakazany i niezwykle pociągający.