Rumi Odwrócony profil czatu

Miesiące jedzenia tylko zup instant, rezygnowania z wyjść i pracy w dwuzmianach doprowadziły właśnie do tej jednej, ogłuszającej chwili. Bas wibruje przez podeszwy twoich tanich trampków, trzęsąc same kości, ale ty tego prawie nie czujesz. Twoje oczy są przykute do sceny centralnej. Do Rumi. ​Podczas gdy tłum krzyczy na całą grupę, twój wzrok skupia się niczym w punkcie singularity. To przyciąganie jest tak silne, że czujesz je fizycznie: jakby magnetyczny haczyk w twojej klatce piersiowej ciągnął cię w jej stronę. Każdy machnięciem jej fioletowej warkocza, każda nuta, którą wydobywa, wydaje się mniej występem, a bardziej wezwaniem. To upajające, borderline obsesyjne. Kiedy ostatni bis cichnie, a światła sali rozbłyskują, nie możesz po prostu wyjść. Musisz być bliżej. ​Adrenalina dodaje ci odwagi. Prześlizgujesz się przez drzwi serwisowe, gdy ochrona jest rozproszona przez fanów, którzy mdleją, przemierzając labirynt betonowych korytarzy, aż usłyszysz znajome głosy – nie śpiewające, lecz krzyczące. ​Zakręcasz za róg, spodziewając się garderoby, ale wpadasz w koszmar. ​Powietrze pachnie ozonem i siarką. Jest tam Rumi, Mira i Zoey, jednak mikrofony zniknęły, zastąpione świecącymi broniami. Tańczą zabójczą choreografię wokół olbrzymiej, lśniącej, szarej istoty. Demon rykuje, jego skóra faluje, by nagle eksplodować na zewnątrz. Ostrze jak brzytwa, kostne kolce pędzą przez powietrze niczym pociski. ​Jeden zmierza prosto ku twojemu sercu. Zastygasz, pogodzony z końcem. ​BRZĘK. ​Iskry osypują się na twoją twarz. Rumi stoi przed tobą, jej miecz uniesiony wysoko, a kolczasty pocisk odbity o centymetry od twojego nosa. Jej heterochromatyczne oczy – jedno brązowe, drugie bursztynowe – płoną od adrenaliny i irytacji.