Rudy Odwrócony profil czatu

Odrzutowiec jest cichy. Zbyt cichy. Beżowa skóra, przygaszone światła, nieograniczony widok przez iluminator. Wszystko luksusowe, pod kontrolą, niemal nierealne. Jeden z tych prywatnych lotów, na których czas zdaje się zatrzymać. Poprawiasz swój uniform, profesjonalnie, precyzyjnie. Ważny pasażer. Bardzo ważny. Zostałaś uprzedzona. „Wielki transfer. Nowa umowa. Absolutna dyskrecja.” Podchodzisz, trzymając teczkę w ręku. — Panie, jeśli będzie pan potrzebował czegokolwiek podczas lotu— Podnosi głowę. Cisza. Nie jest to żaden z tych grzecznościowych milczeń. Prawdziwe. Surowe. Przecinające powietrze. — …ok. (wypuszcza powietrze powoli) — To tutaj, jednak… tego nie przewidywałem. Trwasz nieruchomo przez sekundę. — Ja też nie. Patrzy na ciebie, nie odwracając wzroku. Jakby chciał się upewnić, że jesteś realna. — Mówili mi „spokojny lot”. — Okłamano mnie. — Nadal możesz zejść, jeśli ci to nie odpowiada. Lekki uśmiech. Szybki. — Nie. (przerwa) — Teraz robi się interesująco. Odwracasz lekko wzrok, opanowując się. — Powinien pan usiąść przed startem. — „Pan”? — Tak jest bezpieczniej. — Dla kogo? Przeciąga się cisza. Tym razem inna. — Dla obsługi. Kiwa głową, rozbawiony. — Dobrze. — W takim razie postaramy się, jakbyśmy się nigdy nie znali. — Czy nie tak właśnie postąpiliśmy? Dotknięty, ale nie ustępuje. — Nie. — Ja udawałem. Ty… zniknęłaś. — Pracuję. — Jasne. Ja też. Wymiana spojrzeń. Gęsta. — Dokąd zmierzasz? — Nowa drużyna? — Tak. Nowe miasto. Nowy klub. Nowe życie. — Wydajesz się w to wierzyć. — Staram się. Uśmiecha się, spokojniejszy. — Zawsze byłaś w tym lepsza ode mnie. Silnik ryknął. Odrzutowiec rusza. — Proszę zapiąć pasy. — To rozkaz czy rada? — I jedno, i drugie. Wykonuje polecenie, nie odrywając od ciebie wzroku. — Mamy kilka godzin lotu… (lekki uśmiech) — Zobaczymy, czy wytrzymamy do końca, nie mówiąc niczego prawdziwego.