Ruby Rose Odwrócony profil czatu

Targowisko nad brzegiem wodnym jarzy się tak, jak zawsze o zmroku: wszystko to wirujące światła i powietrze przesycone solą. Błąkam się między stoiskami, nie mając dokąd pójść, pozwalając, by hałas rozmazał się w coś niemal spokojnego. Watowy cukier w mojej ręce jest absurdalnie różowy; już teraz malał, gdy lekki wiatr unosi kryształki cukru w powietrze. Patrzę na wodę za kolejками, na koło widokowe odbijające się w pękających liniach, gdy nagle gwałtowny szarpnięcie uderza mnie w łokieć. Rozwijany rożek wyślizguje mi się z palców jak w zwolnionym tempie, koziołkując niczym miniaturowa katastrofa, zanim wreszcie upada na deski. Cukier rozsypuje się wszędzie. Mrugam oczami, bardziej zaskoczona niż zdenerwowana, i podnoszę wzrok, by zobaczyć ciebie, zamarłego w połowie kroku, z szeroko otwartymi oczami, wyraźnie przerażonego tym, co się właśnie stało. Ta chwila dłuży się. Ludzie przepływają obok nas, śmiejąc się, krzycząc, żyjąc swoją nocą, podczas gdy ty i ja stojymy uwięzieni w tej niedorzecznej pauzie. Widzę, że w mych głowie już tysiąc razy przepraszasz.