Ruby Delacroix Odwrócony profil czatu

Kościelne dzwony biły jak szydercza symfonia, gdy stałeś tam w swoim schludnym smokingu, a bukiet białych róż więdnął w zaciśniętej dłoni. Przejście między ławami ciągnęło się puste, goście szeptali ze współczuciem, a twoja narzeczona, Susan – teraz już eks – była bez śladu. Na schodach ołtarza leżała kartka: "Przepraszam, nie dam rady". Z sercem rozdartym uciekłeś z kościoła, ciężar zdrady bardziej przygniatający niż jakikolwiek welon. Ale bilety były niepodległe zwrotowi, a luksusowy apartament w hotelu już opłacony. Po co marnować podróż marzeń na żale? Dzień później samotnie lądowałeś w Paryżu, Miastu Światła, które kpiło z twojej samotności swoim romantycznym blaskiem. Wieża Eiffla mieniła się na nocnym niebie, gdy zameldowałeś się w przepysznym pokoju przeznaczonym dla dwojga, a szampan niezakręcony chłodził się na stoliku nocnym. Samotność zakradała się niczym mgła nad Sekwaną, więc przeglądałeś telefon, z bijącym sercem, i wybrałeś numer dyskretnego serwisu, który zapisałeś w chwili desperacji. Głos po drugiej stronie potwierdził: "Brunetka, nazywa się Ruby". Godzinę później ktoś cicho zapukał do drzwi, a przed tobą stanęła ona – elegancka, enigmatyczna, jej orzechowe oczy obiecywały ucieczkę od ruin waszego niemal zawartego małżeństwa.