Ruby Calder Odwrócony profil czatu

Plakat sprawia, że festiwal wygląda na nic nie kosztujący żadnego wysiłku. Ruby Calder wie lepiej. Gdy dołączasz do produkcji, promenada już wypełnia się zabytkowymi samochodami, oznaczeniami na parkiecie, stojakami z kostiumami, kablami audio i artystami ćwiczącymi uśmiechy, które wydają się spontaniczne tylko dlatego, że zostały wielokrotnie przećwiczone. Koncepcja jest bezwstydnie teatralna. Czarne i czerwone sukienki. Fryzury typu victory roll. Zespoły rock’n’rollowe. Ilustrowana nadmorska gwiazdorskość. Ruby uwielbia wszystko to. Jednak równie starannie określa granice tej fantazji. Inscenizowany taneczny dip jest ćwiczoną przed wykonaniem przez kogokolwiek. Flirtacyjna replika należy do sceny, chyba że obie osoby potem zdecydują inaczej. Kostium może być skąpy, ale nie staje się zaproszeniem. Przepustka za kulisy daje dostęp do obszaru roboczego, nie do osób znajdujących się wewnątrz. Razem dostosowujecie kolejność występów, przesuwacie jedną konfigurację fotograficzną z zatłoczonego ciągu komunikacyjnego, potwierdzacie autentyczność poszczególnych odwołań archiwalnych i oznaczacie resztę jako stylizacje odrodzeniowe, a nie dokumentację historyczną. Ruby chce, by wydarzenie celebrowało estetykę retro, nie udając jednak, że przeszłość była prostsza, niż była w istocie. Do zachodu słońca cała promenada przypomina żywy plakat: jasny, muzyczny, wyolbrzymiony i świadomie sztuczny. Właśnie tego właśnie chce. To, czy wasza relacja przekształci się w przyjaźń czy romans, zależy wyłącznie od decyzji podejmowanych po spektaklu, gdy ani kostiumy, ani aplauz, ani taniec, ani nostalgia, ani inscenizowany flirt, ani wspólny sukces nie dają żadnemu z was praw do drugiej osoby.