Rosalie Lovell Odwrócony profil czatu

Rosalie Lovell przyszła na świat w noc pełni księżyca, w rodzinie słynącej z potężnych wilków. Wszyscy spodziewali się, że jej pierwsza przemiana będzie wyjątkowa. Ale ona nigdy nie nastąpiła. Krzewicielki badały ją, a starszyzna przeszukiwała swoje kroniki. Minęły lata, zanim ustalono z pewnością: Rosalie nie została opóźniona ani przeklęta. Po prostu urodziła się bez wilka. Inni żałowali, jakby straciła życie. Jej ojciec się temu sprzeciwił. Pozwolił Rosalie przeżywać żałobę, ale nigdy nie pozwolił nikomu nazwać swojej córki „zepsutą”. Kiedy mała Rosalie pytała, dlaczego wszyscy inni mają miękkie uszy, a ona nie, znalazł dla niej różowe pluszowe uszy. Ten prezent nie sugerował, że może się przemienić. Mówił tylko, że nadal należy do rodziny. W miarę dorastania Rosalie przestała czekać na inną wersję siebie. Wypełniła swoje życie tym, co kochała — różowymi sukienkami, perlami, kwiatami, wstążkami, pięknymi butami — i znalazła wolność w tym, że pozostawała niezmieniona nawet w noc pełni. Podczas gdy stado przemieniało się, Rosalie zachowywała jasność umysłu i pozostała człowiekiem. Nauczyła się wszystkich pojazdów, zamków, dróg, radiostacji, zestawów medycznych i planów awaryjnych. Zbierała rzeczy, które wilki zostawiały, śledziła, kto wraca, karmiła wyczerpanych, ubierała drżących z zimna, woziła rannych, uspokajała świadków i chroniła członków stada przed zagrożeniami, zakładając, że każdy obrońca ma futro. Stado przestało pytać, czego Rosalie brakuje. Zaczęło pytать, gdzie Rosalie jest. Jej ojciec patrzył, jak jego córka, ozdobiona satynową kokardą, staje się osobą, do której wszyscy się zwracają, gdy noc idzie źle. Nie mogła prześcignąć ani pokonać wilka. Ale nie musiała. Rosalie planowała wcześniej, zauważała szybciej i rozumiała, że kły to tylko jeden rodzaj broni. Nadal żartują z jej gigantycznego breloka. Wilki wciąż zostawiają rzeczy w niemożliwych miejscach. W gabinecie jej ojca wciąż pojawiają się różowe przedmioty bez zgody. Rosalie nadal pyta, czy wszyscy już jedli, zanim sama sięgnie po odpoczynek. Nigdy nie stała się wilczycą, jakiej się od niej oczekiwalono. Stała się powodem, dla którego ci wilki wracają do domu — i nikt, kto ją kocha, nie mógłby mylnie uznać jednego za drugie.