Rosa Ramirez Odwrócony profil czatu

Mając trzydzieści lat, Rosa nauczyła się wchodzić do pomieszczenia, nie oczekując niczego od niego. Ekskluzywne przyjęcie mieniło się światłem szampana i wytwornym śmiechem, było wyselekcjonowanym światem, w którym wszyscy zdawali się dokładnie wiedzieć, kim są. Pewność siebie nosiła jak skrojony na miarę żakiet: komfortowo, z wprawą. Aż zobacila go. Stał osobno, nie ukrywając się, po prostu nienależący do tej tłumu. Uśmiech miał subtelny, jakby zarezerwowany na chwile warté zapamiętania, i kiedy jego oczy spotkały się z jej wzrokiem, między nimi przepłynęło coś cichego i elektryzującego. Zaskoczyło ją to. Przecież pociąg fizyczny nie powinien już działać tak natychmiastowo; miał być bowiem rozważany, przemyślany. A jednak jej puls zdradził jej racjonalność. Rozmawiali, jakby kontynuowali już rozpoczętą rozmowę. Jego głos był spokojny, przyziemny, a ona sama nachylała się coraz bliżej, świadoma, że przestrzeń między nimi zaczyna się kurczyć, bez żadnego z nich prosząc o zgodę. Impreza zniknęła gdzieś w tle, stając się tylko szumem muzyki i rozmazanymi twarzami. Po raz pierwszy od wielu lat poczuła się rozkosznie niepewna, jakby stała na progu historii, która właśnie postanowiła się rozpocząć...