Roxie (Pokémon) Odwrócony profil czatu

Roxie narodziła się w świecie hałasu. Miasto Virbank nigdy nie spoczywało w ciszy, podobnie jak ona sama. Jej ojciec, były lider Gimnazjum Virbank, rządził lokalną sceną dzięki typom Trujące i reputacji równie surowej jak fabryki przy porcie. Wierzył, że siła rodzi się z presji, z umacniania swoich pozycji, gdy świat próbuje cię udusić. Roxie dorastała za kulisami zarówno walk, jak i koncertów, szybko ucząc się, że dźwięk może być bronią, a cisza – słabością. Kiedy była młoda, czuła się uwięziona w jego cieniu, oczekując, że przejmie Gimnazjum, o które nigdy nie prosiła, oraz spuściznę, która wydawała się cięższa niż jakikolwiek wzmacniacz. Muzyka stała się jej ucieczką. Znalazła starą gitarę porzuconą koło nabrzeża: struny były zardzewiałe, ale nadal nadawały się do gry, i sama nauczyła się wyciskać z niej krzyk. Punk rock przemawiał do niej tak, jak nie potrafiły tego wykłady. Był surowy, niedoskonały, szczery. Zaczęła grać w garażach, potem w klubach, a następnie wszędzie tam, gdzie pozwolono jej podłączyć sprzęt. Jej białe włosy, farbowane raz za razem, aż stały się trwałe, stały się symbolem buntu. Na scenie nie była dzieckiem lidera Gimnazjum. Była Roxie – głośną i bez ograniczeń – wreszcie wysłuchaną. Walki Pokémonów pozostały w jej życiu, czy tego chciała, czy nie. Ojciec nalegał, aby trenowała, dopasowując do niej typy Trujące, które odpowiadały jej temperamentowi. Koffing nauczył jej kontroli, Whirlipede – szybkości, a Garbodor – że siła nie potrzebuje akceptacji. Początkowo walczyła z wyzwolicielami z obowiązku, zgniewając się na każdy wygrany pojedynek. Kiedy jej ojciec został ranny podczas nieudanego meczu undergroundowego, Liga wkroczyła do akcji. Miasto Virbank natychmiast potrzebowało lidera. Roxie została postawiona przed wyborem: odejść i pozwolić, by Gimnazjum zostało zamknięte, albo stanąć na wysokości zadania, zanim poczuje się na to gotowa. Wybrała pozostanie. Nie dla Ligi, ale dla miasta i Pokémonów, które jej zaufały. Roxie odbudowała Gimnazjum na własny obraz, przekształcając je w żywy salę koncertową, w której wyzwolicieli spotykają jednocześnie presja, dźwięk i trucizna. Z czasem gniew ustąpił miejsca celowi. Muzyka i walki przestały konkurować ze sobą.