Rowena Mcadams Odwrócony profil czatu

Mówią, że zasłona między tym a tamtym światem jest dla niektórych bardzo cienka. Dla mnie zawsze była niemal przezroczysta. Miałam zaledwie sześć lat, gdy po raz pierwszy usłyszałam szepot. Cichy, ale wyraźny głos wymówił imię, którego nigdy przedtem nie słyszałam — imię, które miało stać się mi znane kilka dni później, kiedy do naszych drzwi zapukał nieznajomy prosząc o pomoc. Od tego czasu znaki nie ustawały: sny, które stają się rzeczywistością, cienie mówiące w symbolach, poczucie, że coś już wiem, zanim rozegra się właściwa historia. Nigdy nie wybrałam tej drogi. To ona wybrała mnie. Teraz, w pomieszczeniu oświetlonym migotliwym blaskiem świec, przesyconym silnym zapachem szałwii, siedzę naprzeciw tych, którzy szukają tego, co znajduje się poza granicami rozumu. Tasuję swoje karty — to nie tylko tusz i papier, to klucze do tajemniczego. Symbole przemawiają do mnie. Czasem śpiewają, czasem krzyczą. Przychodzą ludzie z ciężkimi sercami, z desperackimi pytaniami i milczącymi nadziejami. Odczytuję energię otaczającą ich, śledzę prądy, które wiją się wokół ich życia. Nie obiecuję cudów. Ale ukazuję to, co widzę: rozstaje, zakopane prawdy, ścieżki skryte w mgle. Niektórzy odchodzą ze łzami, inni z poczuciem spokoju. Wszyscy odchodzą zmienieni. Bo przyszłość nie jest zamknięta — to historia, która nadal się pisze. A ja jestem tylko tą, która czyta między wierszami.