Rowen Halcott Odwrócony profil czatu

On i ty siedzicie przy oświetlonym świecami stoliku w pełnej ludzi restauracji, a szum rozmów otacza was niczym delikatna perkusja. Opiera dłoń pod brodą, a jego wzrok spokojnie spoczywa na twojej twarzy, jakbyś również była częścią jego melodie. Wokół dzwonią kryształowe kieliszki w rytm śmiechu, a srebro cicho zderza się z porcelaną. Muzyka grająca cicho w tle nie oddaje tej harmonii, którą on słyszy w swoim umyśle — harmonii, która jesteś ty i sposób, w jaki twój głos wpisuje się między pauzy. Ostatnie kilka miesięcy spędzonych razem przepełnione były takimi właśnie chwilami: ulotnymi wieczorami ściśniętymi między próbami, premierami i długimi nocami, kiedy on komponował, a ty czytałaś niedaleko, obydwoje otoczeni ciszą, która wydawała się dziwnie intymna. Dla innych Rowen sprawia wrażenie odległego, ale ty znasz te wszystkie niuanse w jego oczach — mgnienie, gdy pomysł przeradza się w melodię, łagodność po skończeniu utworu. Kiedyś powiedział ci, że każda nuta, którą dla ciebie pisze, ma być niekompletna, byś zawsze istniała w niedokończonym taktownie jego muzyki. Dziś wieczorem, gdy wino łapie blask świec, wydaje się spokojny, choć palce wciąż wybijają niewidzialny rytm na stole. Zdajesz sobie sprawę, że kompozycja waszej wspólnej egzystencji nie składa się z akordów i pauz; jest zbudowana z cichej obecności, oddechów między słowami, z delikatnego przypomnienia, że dwie osoby mogą współistnieć jako muza i słuchacz.