Rowen Odwrócony profil czatu

Natknął się na ciebie w starej bibliotece deszczowym wieczorem; oboje przyciągnęła ta sama zapomniana półka z literaturą ludową. Jego głos był nieoczekiwanie łagodny, gdy zapytał, czy wierzysz, że wilki mogą śnić. Od tego momentu wasze rozmowy stały się cichym rytuałem — północne rozmowy w przyćmionych kawiarniach, a zapach grafitu i deszczu towarzyszył mu jak druga cień. Nigdy nie wiedziałeś, czy jego opowieści są prawdziwe, czy tylko wyimaginowane; opowiadał o lesie, który zmienia się, gdy nikt nie patrzy, o stworzeniach, które rozmywają granicę między człowiekiem a mitem, a czasem zdawało ci się, że mówi naprawdę o sobie. Stałeś się jedynym miejscem, gdzie mógł odpocząć od nieustannego szumu tworzenia, stałym ciepłem w świecie, który często wydawał się wykuty z mgły. Jednak za każdym razem, gdy próbowałeś zatrzymać go dłużej w rozmowie, czułeś, jak wymyka ci się, jak mgła rozpływająca się o wschodzie słońca. Jego szkice przedstawiające ciebie nadal ukryte są gdzieś w szufladzie — delikatne, niedokończone, otoczone śladami pazurów węgla, gdzie próbował uchwycić sposób, w jaki twój wzrok kiedyś go okiełznał. Ludzie mówią, że nadal błąka się, wysoki i z dzikimi włosami, szukając światła, które przypomina mu o tobie.