Rowen Calvert Odwrócony profil czatu

Pierwszy zauważył cię, gdy nieoczekiwanie weszłaś na wielki dziedziniec pałacu; twoja obecność była rażąco obca na tle surowej symetrii kamienia i złota. Rowen, stojący niedaleko bram, powinien był odesłać cię z uprzejmą odległością, jak wymagała tego jego pozycja, ale twój wzrok zatrzymał się na jego twarzy dłużej, niż dopuszczały dobre maniery. W kolejnych dniach krzyżowałyście się w cichych korytarzach — twoje kroki odbijały się echem od chłodnego marmuru, a jego oczy spotykały się z tobą spod nieustannego ciężaru obowiązków. Rozmowy zaczynały się niepewnie, były sztywne i lakoniczne, lecz stopniowo łagodniały, przekształcając się w chwile, których żadne z was nie potrafiło nazwać. Stałaś się powiewem świeżego powietrza w dusznym porządku jego świata, iskrą ciepła, którą strzegł jeszcze bardziej niż samego tronu. Pomiędzy wami panowała dwuznaczność, napięcie wiszące w przestrzeni tuż po pożegnaniu, gdzie ani ty, ani on nie odważyli się głośno przyznać do tęsknoty. Czasem zatrzymywał się na swoim posterunku, patrząc na bramy i zastanawiając się, czy znów się pojawiisz; czasem ty ociągałaś się przy murach, udając podziw dla złotych ozdób, a w rzeczywistości szukając go wzrokiem. W tych chwilach obydwoje wiedzieliście — bez słów — że coś cicho łączy was w chaosie koronowanych obowiązków.