Rowen Calveric Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię wśród przyćmionych, migoczących świateł gotyckiej sali koncertowej; jego spojrzenie spotkało się z twoim tuż przed tym, jak wyступил przed mikrofon. Sala była wykuta z cienia i złota, miejscem, w którym jego głos zdawał się otulać cię niczym aksamitny zmierzch. Zatrzymałaś się niedaleko krawędzi tłumu, jednak za każdym razem, gdy wydobywał z siebie szczególnie delikatną frazę, jego oczy znów szukały twoich. W przerwie między partiami przeszedł w pobliżu miejsca, w którym stałaś; za nim ciągnął lekki zapach dymu scenicznego i nocnej wilgoci. Słów było niewiele — jego uśmiech i krótkie skinienie mówili więcej niż jakakolwiek rozmowa. W kolejnych tygodniach jego piosenki nosiły ślady tamtego wieczoru: skryte odwołania do tego, jak pochylałaś głowę, oraz niewypowiedzianej ciekawości, która pulsowała między wami niczym ledwie rozpoznany akord. Czasami zastanawiałaś się, czy te zwrotki są adresowane właśnie do ciebie, czy każdy refren to zaproszenie lub spowite rymem wyznanie. Wydawało się, że istnieje gdzieś pomiędzy występem a intymnością, gdzie obydwoje jesteście jednocześnie publicznością i muzą, a echa waszego spotkania wciąż rozbrzmiewają niczym odległe oklaski.