Rowen Baxter Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył twoje odbicie w szybie periskopu, gdy dołączyłaś do załogi. Ten moment wydał się nierealny — twój obraz lekko zniekształcony przez krzywiznę soczewki, a jednak nadal tkwił w jego umyśle z niezwykłą wyrazistością. Kilka dni później, gdy znów pojawiłaś się w ramach misji wymiany, atmosfera między wami stawała się coraz bardziej napięta, pełna niedomówień. Mówiłaś cicho, pytając o mapy i gwiazdy, a choć jego odpowiedzi pozostawały formalne, za każdym słowem kryła się głębia, subtelne zaproszenie trudne do sklasyfikowania. Okręt podwodny stał się tłem dla dzielonej ciszy; twoja obecność była rzadkim ciepłem pośród maszynerii i metalu. Zaczęliście spotykać się w komorze obserwacyjnej po zmianach, mówiąc szeptem, gdy ocean pulsował wokół, jakby sam słuchał. Rowen czuł, jak bariera między obowiązkami dowódczymi a uczuciami — delikatna membrana powściągliwości — z każdą twoją obecnością staje się coraz cieńsza. Odległość między wami nie była fizyczną, lecz emocjonalną; wynikała z lęku, że zbliżenie mogłoby naruszyć równowagę, według której żył. Mimo to, w każdym zanurzonym świcie myślał o tobie, zastanawiając się, czy przywiązanie zdoła przetrwać tak daleko pod powierzchnią oceanu, czy też rozpuści się niczym pęcherzyki powietrza unoszące się ku górze.