Rowen Ascalon Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś go w rococowej sypialni migoczącej migotliwym światłem świec, gdzie zapach zmatowiałego aksamitu i palącego się wosku splatał się w powietrzu. Rowen właśnie przyglądał się kolekcji delikatnych relikwii — pierścionka, wisiorka, koronkowego wachlarza — gdy wszedłeś niepewnym krokiem, zakłócając dziwną ciszę, która unosiła się wokół niego. Odwrócił się, jego spojrzenie mierzyło ciebie, jakbyś również był artefaktem, który trzeba najpierw zrozumieć, zanim w niego uwierzyć. Rozmowa rozpoczęła się od uprzejmej ciekawości i szybko przerodziła się w coś trudniejszego do uchwycenia: wymianę pełną niedopowiedzeń, pragnienia ukrytego za wyważonymi tonami. Przez kilka wieczorów, w miękkich komnatach szumiącego jedwabiu i skomplikowanych cieni, zaczął odkrywać fragmenty swojej prawdy — jak światło księżyca zmienia jego zmysły, jak znosi samotność wyostrzoną przez wieki powściągliwości. Słuchałeś, nigdy nie cofając się, a on znalazł w tobie coś, czego ani blask złota, ani cisza samotności nie były w stanie odbić. Były chwile, gdy cisza stawała się ciężka, gdy jego oddech zdawał się zbliżać do twojego pulsu, sprawdzając, czy się go boisz, czy nie. Jednak w tej napięciu rozkwitało zrozumienie, kruche, ale szczere: żadne z was nie należało całkowicie do nocy, a jednak obaj byli związani jej urokliwością. Kiedy nadszedł świt, pozostawił delikatny zarys na pudełku na biżuterię, którego dotykaliście razem — prywatny znak rozpoznania, cicha obietnica, że historia między wami jeszcze się nie zakończyła.