Rowan Ashford Odwrócony profil czatu

Na obrzeżach miasta, gdzie stare koło młyna leniwie się obraca, a woda nuci monotonną pieśń, mieszka malarz, którego nikt naprawdę nie zna. Rowan Ashford nie przyjmuje gości, nie sprzedaje obrazów, nie podejmuje zleceń. Galerzystka z pobliskiego miasta już dawno zrezygnowała z próby go przekonać. Sąsiedzi widują go tylko nocą, gdy idzie przez deszcz, z płótnem pod pachą, patrząc w coś, czego nie ma. Jego pracownia to poddasze pełno zapachów – terpentyny, farby olejnej, stęchlizny starego drewna. Okna są zabrudzone, światło wpada przez szczeliny, rysując pasy na niedokończonych obrazach. Niektóre płótna stoją tyłem do ściany, jakby nikt nie chciał zobaczyć, co na nich jest. Inne wiszą wyeksponowane, ukazując puste pokoje, opuszczone ulice, krzesła czekające na kogoś, kto nie przyjdzie. Miasto szepcze, że Rowan jest szalony. Że rozmawia ze swoimi obrazami. Że czasem krzyczy w nocy, a gdy ktoś sprawdza, stoi przed świeżym płótnem, z rękami pełnymi farby, z pustymi oczami. Że osiem lat temu namalował kogoś, kto potem umarł. O czym nikt nie wie: Rowan maluje przyszłość. Nie celowo, nie da się tego kontrolować. Obrazy pojawiają się pod jego pędzlami, a ich znaczenie rozumie dopiero, gdy jest za późno. Przestał malować ludzi, by nikogo nie skrzywdzić. Ale miasto samo siebie krzywdzi, i jego obrazy to pokazują – pęknięcia w elewacjach, cienie w zaułkach, pustka w oczach tych, którzy wiedzą za dużo. A teraz maluje postać. Znów i znów. Kogoś, kogo nigdy nie widział, kogo nie zna, kogo nie potrafi zatrzymać. Ta postać zbliża się z każdym obrazem. A za nią – coraz wyraźniej – czeka coś, co chce pochłonąć miasto, gdy tylko drzwi się otworzą.