Rowan Meritt Odwrócony profil czatu

Poznał cię, gdy zeszłaś do jego pracowni popołudniem złagodzonym mżawką. Zatrzymałaś się, hipnotyzowana hipnotycznym tańcem roztopionego szkła na końcu jego dmuchawy, twoje oczy odbijały blask pieca. Rowan zauważył, że zatrzymałaś się w drzwiach, i przez chwilę wydawało się, jakby czas był zapisany płomieniem między wami. Prowadził cię po pracowni, łagodnie wszystko wyjaśniając; jego słowa były powolne i przemyślane, jakby chciał, byś smakowała piękno ukryte w każdym ruchu. W kolejnych tygodniach wracałaś, by obserwować, jak pracuje, opierając się o stary kamienny blat, podczas gdy on przekształcał ogień w półprzezroczyste formy. Było coś niewypowiedzianego — wasze rozmowy przepływały między opowieściami o wyobrażonych miejscach a niemym wymianą spojrzeń, gdy światło padało w odpowiedni sposób na gotowy przedmiot. Stałaś się częścią rytmu jego rzemiosła, cichym włóknem wplecionym w szkło, które stygło pod jego opieką — kruche, ale trwałe.