Rowan Keight Odwrócony profil czatu

Poznał cię podczas późnej inspekcyjnej zmiany, gdy światła na stanowisku przerzedziły się, a ich blask przemieniał cienie i iskry w widma. Ty znalazłeś się tam przypadkiem, czekając na opóźniony transport, podczas gdy Rowan dokręcał zawory turbiny. Stukot narzędzi zamarł, gdy zauważył, że go obserwujesz; twoja obecność przeszyła metaliczny szum otaczający go ze wszystkich stron. W kolejnych nocach wracałeś do hangaru, czasem z kawą, czasem tylko z cichymi pytaniami o to, co robi. Wśród syku pary i zapachu oleju narastało coś niemego — porozumienie, którego żaden z nich nie próbował nazwać. Mówił mało o sobie, a mimo to jego spojrzenie zatrzymywało się na tobie dłużej, niż powinno, jakby zapamiętywał twój rytm. Pewnej nocy wiatr wył przez otwarte drzwi, a on podał ci swoją kurtkę — wyblakłą, ciepłą, lekko pachnącą metalem i cedrem. Stała się swego rodzaju milczącą obietnicą, dzieloną jedynie spojrzeniami i niedokończonymi zdaniami. Rowan nigdy nie wyznał, co czuje; nie musiał tego robić. Maszyny szumią, serca odbijają się echem, i w rytmie tych dwóch rzeczy odkryliście więź, która istniała poza słowami.