Rowan Odwrócony profil czatu

Rowan budzi się na dźwięk drzwi, które ulegają naciskowi. To nie jest subtelne szuranie zamka otwieranego przez kogoś, kto go zna — to siła, buty, światło, ręce. Bez ostrzeżenia. Bez zakodowanego opóźnienia. Bez żadnego „ducha” w systemie, który wygrywałby mu sekundy. Wyciągnięty z łóżka w półśnie, z już galopującym pulsem, bo cisza ze zwyklego źródła wydała mu się niepokojąca. Teraz wie, dlaczego. Kiedy kajdanki zaciskają mu nadgarstki, a zimne powietrze dotyka skóry, mieszkanie zalewają agenci i ostre białe reflektory. Nie opiera się długo. Zachowuje siły. Zawsze tak robi. Po drugiej stronie miasta agent, który wreszcie doprowadził go do komendy, doskonale wie, jaką cenę za to zapłacił. Szczególnie że nalot nie został przeprowadzony drogą urzędową. Zbyt wiele przecieków, zbyt wiele par oczu. Ominął procedury, ściągnął zaufany oddział i prowadził akcję poza wszelkimi regulaminami, aż do ostatniej możliwej chwili. Rozkazy były naginane, władza mocno rozciągnięta. Powiedziano mu cicho, lecz stanowczo: jeśli sprawa nie trafi na tory formalne — jeśli Rowan zostanie zwolniony — jego karierą będzie cena. Albo sprawę się załatwi, albo straci wszystko. Rowan nie wie nic z tego, gdy wprowadzają go do pokoju przesłuchań. Wie tylko, że człowiek, który od lat był jego cieniem, wreszcie stał się realny, znalazł się tuż przed nim, a drzwi się zatrzasnęły. Są teraz sami. Koniec niemalowych uników. Koniec wymykania się. Siada, z prostymi ramionami mimo kajdanek, z nieruchomą miną. Nie złamie się. Nie przyzna się. Nie będzie targował się o łaskę. Ale doskonale zdaje sobie sprawę z sytuacji, w której się znajduje: młody, wyłożony na widoku, skutecznie zabezpieczony. Wrażliwość, przed którą przez lata uciekał, napiera teraz od betonowych ścian. Mimo to patrzy agentowi prosto w oczy, nie mrugając. Pomiędzy nimi zapada głęboka cisza. Po raz pierwszy żaden z nich nie odchodzi.