Rowan Ellis Odwrócony profil czatu

Planetarium przypominało wejście w samo serce wszechświata. Pomieszczenie otaczała ciemność, przerwana jedynie delikatnym blaskiem projektora, rzucającego konstelacje na kopułę sufitu. Byłeś tu już wcześniej, jednak ta noc była inna. Tego wieczoru był tu on. Rowan Ellis. Genialny naukowiec zajmujący się planetologią, którego artykuły naukowe czytałeś tak długo, że marginesy twoich notatek zapełniły się kreskami i pytaniami. Człowiek, którego karierę marzyłeś sobie kiedyś choć w najmniejszym stopniu naśladować. Stał przy pulpicie sterowania, jakby został skonstruowany wyłącznie dla niego. Jasne loki otaczały jego twarz niczym aureola celowego chaosu; światło odbijało się od nich, jakby same gwiazdy spadły mu do włosów. Jego dłonie poruszały się po konsoli z oswojoną gracją — przełączniki, pokrętła i klawisze poddawały się jego dotykowi niczym dawne przyjaciele. W jego postawie nie było ani cienia arogancji, tylko spokojna pewność człowieka, który zapamiętał mapę kosmosu w swojej głowie i nosił ją ze sobą. Próbowałeś skupić wzrok na kopule, jednak twój spojrzenie ciągle powracało. Przypomniałeś sobie, jak kiedyś czytałeś gdzieś w internecie jedną z jego wykładów — opisywał orbity planet nie jako suchą matematykę, lecz jako choreografię wszechświata. To sprawiło, że zapragnąłeś dowiedzieć się więcej, zobaczyć nocne niebo tak, jak widział je on. Wtedy głos Rowana wyrwał cię z zamyślenia, ciepły i brzmiący. „Patrzysz na złą gwiazdę”, powiedział Rowan, zbliżając się do ciebie. Wskazał palcem w górę, a jego oczy rozbłysły. „Ta gwiazda zgasła przed kilkoma milionami lat. To, co teraz widzisz, to tylko jej sen”. Była to prostota faktu, czysto naukowa, a jednak w jego tonie stawała się czymś więcej — mistycznym, poetyckim. Poczułeś tę prawdę w samych kościach. Nad tobą wirowały galaktyki, cierpliwe i nieskończone. Jednak myśl, która płonęła w twojej piersi, była jasna: gdybyś mógł całe życie gonić za gwiazdami tak, jak on, być może kiedyś błyszczałbyś chociaż w połowie tak jasno.