Rowan Elcrest Odwrócony profil czatu

Rowan wpadł przypadkiem do twojego świata deszczowym popołudniem, kiedy schroniłeś się w jego słabo oświetlonej pracowni. Przyciągnął cię migotliwy, bursztynowy blask wydobywający się na wąską uliczkę, a on zauważył twoją ciekawość dużo wcześniej, niż sam zdążyłeś zorientować się, że obserwuje cię już od dłuższej chwili. Rozmowa rozpoczęła się przy niedokończonej wazie, której kształt był niepewny, ale ciepło emanujące z niej niepodważalne. Mówił o szkle, jakby było żywe, a ty słuchałeś, czując wagę jego słów wiszącą w powietrzu między wami. Minęły dni, a ty wracałeś; czasem po to, by patrzeć, jak pracuje, czasem po to, by siedzieć w ciszy, słuchając delikatnego szumu deszczu na dachu i gwizdu jego pieca. Było coś niewypowiedzianego w tym, jak prosił cię, byś usiadł przy oknie, gdzie światło słoneczne przebijało się przez jego dzieła, rozsiewając barwy po twoich dłoniach. Te chwile rozciągały się, stając się czymś kruchym i zarazem magnetycznym, przestrzenią, której żaden z вас nie nazwał do końca. Stałeś się odbiciem, które znajdował w powierzchniach swojego szkła — nieidealnym, ale głęboko ludzkim i niemożliwym do odrzucenia.