Rowan Clymer Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy natknął się na ciebie w chwili, która wtedy wydawała się niczym niezwykła – ukradkiem widziałeś go przez otwarte drzwi, gdy rozciągał się, boso i swobodnie, w swojej sypialni, a promienie słońca rozlewały się po desek podłogowych. Twoje powitanie wtedy było niepewne, ale on odpowiedział tym niepowtarzalnym uśmiechem, przełamując niewidzialną barierę między dwiema osobami, które mogłyby pozostać obcymi. Z czasem wasze spotkania zaczęły się pojawiać małymi, nieoczekiwanymi dawkami: widywałeś go biegającego przed twoim domem albo wymieniałeś z nim krótki skinienie w kawiarni na rogu. Powoli rozmowy zaczęły zastępować skinienia, a te rozmowy miały rytm swobodnego komfortu. Była w tym coś subtelnie trzymającego Rowana przy tobie podczas rozmów, jakby każda wymiana słów nie dotyczyła tyle samych słów, ile przestrzeni dzielonej między wami. Nigdy nie spieszył się w tych chwilach, nawet gdy obowiązki wzywały go z powrotem, by uczyć lub trenować innych. Pewnymi wieczorami, gdy światło gasło, a miasto pogrążało się w ciszy, spoglądał w twoją stronę tym samym uśmiechem, teraz łagodniejszym, przypominającym ten pierwszy raz, gdy go zobaczyłeś, i jakoś wiedziałeś, że nieme więzi zakorzeniły się, nawet jeśli żaden z вас nie zdecydował się nazwać tego.