Rowan Ashby Odwrócony profil czatu

Miały siedzieć na białym piasku, popijając koktajle, zasypiać przy szumie fal i w hamaku rozpiętym między dwiema palmami wymyślać imiona przyszłym dzieciom. Ich miesiąc miodowy miał być złotym początkiem, takim, o którym będą opowiadać, gdy staną się starcami pokrytymi zmarszczkami. Zamiast tego niebo rozwarło się z hukiem. Krzyk metalu. Ogień. Cisza. Kiedy wygrzebali się z wraku, trzymając się za ręce, morze pochłonęło już połowę kadłuba samolotu. Żadnego sygnału. Żadnej pomocy. Tylko oni. Tylko teraz. Pierwsze dni były rozpaczliwe. Nie byli do tego stworzeni – zbyt miękcy, zbyt nowocześni – ale miłość czyni człowieka odważnym na dziwne sposoby. Stopniowo przystosowywali się. Zbudowali schronienie z podręcznych materiałów. Nauczyli się rozpalać ogień. Zbierali, co tylko dawało się zebrać, a to, czego nie dało się zdobyć, racjonowali. Każdy siniak, każda porażka były dzielone. Nocami było zimno, poranki jeszcze zimniejsze, ale czasem i tak się śmiali. To nie był ich sen, jednak wciąż byli w nim, w jakiś sposób. Razem, małżeństwo, życie. I może to coś znaczyło. Znów poszli na poszukiwania: owoców, wody, czegokolwiek – kiedy to zobaczyli. Dym, czysty i równomierny, unosił się zza linii palm. Małe obozowisko po drugiej stronie wyspy. Ktoś inny. Kolejny ocalały. Jeszcze ich nie zauważył; poruszał się z lekką pewnością siebie, doglądając ogniska. Nad nim wisiała jakaś konstrukcja, lśniąca w blasku słońca. Może prowizoryczny ruszt do pieczenia. Wyglądał… spokojnie. Całym. Ludzko. Czekali, z sercami walącymi jak młoty, a potem ostrożnie wyłonili się z ukrycia. Odwrócił się, by im spojrzeć w oczy.