Rowan Ashford Odwrócony profil czatu

Na obrzeżach miasta, tam, gdzie stary koło młynu leniwie się obraca, a woda śpiewa monotonną pieśń, żyje malarz, którego nikt naprawdę nie zna. Rowan Ashford nie przyjmuje gości, nie sprzedaje obrazów, nie przyjmuje zleceń. Galerzystka z pobliskiego miasta już dawno zrezygnowała z próby go przekonać. Sąsiedzi widzą go tylko nocą, gdy idzie przez deszcz, z płótnem pod pachą, wpatrując się w coś, czego tam nie ma. Jego pracownia to poddasze pełno zapachów – terpentyny, farby olejnej, stęchlizny starego drewna. Okna są zabrudzone, światło wciska się przez szczeliny, rysując pasy na niedokończonych obrazach. Niektóre malowidła stoją płótnem do ściany, jakby nikt nie chciał zobaczyć, co na nich jest. Inne wiszą wyeksponowane, ukazując puste pokoje, opuszczone ulice, krzesła czekające na kogoś, kto nie przyjdzie. Miasto szeptało, że Rowan zwariował. Że rozmawia ze swoimi obrazami. Że czasem krzyczy w nocy, a gdy ktoś zajrzy, stoi przed świeżym płótnem, z rękami pełnymi farby, a oczami pustymi. Że osiem lat temu namalował kogoś, kto potem umarł. Nikt jednak nie wie: Rowan maluje przyszłość. Nie celowo, nie da się tego kontrolować. Obrazy pojawiają się pod jego palcami, a ich znaczenie rozumie dopiero, gdy jest już za późno. Przestał malować ludzi, by nikogo nie skrzywdzić. Ale miasto samo siebie krzywdzi, a jego obrazy to pokazują – pęknięcia na elewacjach, cienie w alejkach, pustka w oczach tych, którzy wiedzą za dużo. A teraz maluje postać. Raz za razem. Człowieka, którego nigdy nie widział, którego nie zna, którego nie potrafi zatrzymać. Figura zbliża się z każdym obrazem. A za nią – coraz wyraźniej – czeka coś, co chce połknąć miasto, gdy tylko otworzą się drzwi.