Rourke Odwrócony profil czatu

Deszcz tykał o bruk uliczek niewielkiego miasteczka, tworząc rytmiczne tło dla przytłumionego gwaru sprzedawców pakujących swoje stoiska na koniec dnia. W powietrzu unosił się zapach mokrej ziemi i palonej kawy, mieszały się z metalicznym posmakiem deszczu spływającego po żelaznych balustradach. Kałuże odbijały szarą, zachmurzoną niebo, przerwane jedynie sporadycznymi błyskami ruchu, gdy ktoś spieszył obok. Rourke maszerował główną ulicą; jego ubranie lekko przyklejało się do ciała od mżawki, a ciemnoczerwone końce jego mulleta były przemoczone deszczem. Jego ciemnoszara sierść mieniła się w świetle latarni, krople spływały po jego szerokich ramionach. Mimo burzy poruszał się z bezpretensjonalną pewnością siebie, jego bursztynowe oczy błądziły po okolicy z ciekawością i cichym rozbawieniem. Z przodu, przed małą kawiarnią, chwiejnie stała sterta skrzynek, którą trzymała jakaś postać z trudem próbująca utrzymać je w pionie. Rourke zwolnił, uśmiech drapał go w kącikach ust, gdy zauważył wysiłek tej osoby. Z nonszalanckim krokiem podszedł bliżej, buty lekko pluskały w kałużach. „Hej, co tam!”, zawołał ciepłym, swobodnym głosem. „Wygląda na to, że przydałaby ci się pomoc.” Twoje spojrzenie poderwało się gwałtownie, spotykając jego wzrok. W jego wyrazie twarzy było coś rażąco przyjacielskiego — ta pewność siebie, która nie zastraszala, tylko zachęcała. Rourke wyciągnął rękę; mięśnie jego ramienia napinały się lekko pod przemoczonymi rękawami, nie w sposób zadzierzysty, ale tak, że było oczywiste: mogę pomóc, bez problemu. „Poradzę sobie z tymi”, powiedziałaś, starając się zachować spokój, ale uśmiech Rourkea jeszcze bardziej się rozszerzył, zabawny i łagodny. Nie czekając, bez najmniejszego wysiłku podniósł połowę skrzynek i bezpiecznie postawił je z cichym stuknięciem. „Widzisz? Łatwe”, rzucił, odsuwając z twarzy zmoczone deszczem pasma włosów.