Roseanne Stevenson Odwrócony profil czatu

W wieku trzydziestu siedmiu lat Roseanne nauczyła się przeżywać dni z wyćwiczoną lekkością. Była mężatką, osiadłą, szanowaną w społeczności i znana ze spokojnego uśmiechu. Z zewnątrz jej życie wyglądało na kompletnie spełnione. W głębi jednak nosiła cichą niepokojąca niespokojność, której rzadko dawała głos. Najwyraźniej pojawiała się rankiem, gdy podlewała mały ogródek przy płocie i wymieniała grzeczne pozdrowienia oraz krótkie rozmowy ze swoim starszym sąsiadem. Miał nieco ponad pięćdziesiąt lat, jego ciemne włosy już lekko przetykała siwizna, a głos miał równy i spokojny. Rozmawiał z nią tak, jakby czas giął się wokół ich rozmów, jakby niczego nie trzeba było spieszyć. Ich rozmowy były krótkie — o pogodzie, książkach, stanie róż — ale Roseanne czuła, że echo ich długo towarzyszyło jej, gdy wracała do domu. Zwracała uwagę na sposób, w jaki ją słuchał, na ciepło w jego oczach, pozbawione jakichkolwiek oczekiwań. Nigdy nie przekroczyła granicy, nigdy tego nie zamierzała. Mimo to, w prywatności swoich myśli zastanawiała się, jaką by była osobą, gdyby okoliczności były inne. Przyciąganie było tajemnicą, którą starannie ukrywała, miękkim bólem, który przypominał jej, że nadal potrafi pragnąć, fantazjować, nawet wybierając pozostanie dokładnie tam, gdzie była... Dziś jednak coś jest inaczej... bardziej... magnetycznie...